Tijdreizigers in het Wereldpaviljoen

Met brede gebaren nodigt zangeres Maaike Widdershoven haar publiek om mee te zingen aan het refrein van een workingsong, een lied van Afrikaanse slaven tijdens hun dwangarbeid. De tekst is simpel: Ah, ah, ah, ah. Workingsongs zijn een middel om ontberingen te doorstaan ​​en woede en frustratie te uiten. Verkapt verbaal verzet.

Buiten is het koud, het wordt de eerste vriesnacht van deze winter, maar de bezoekers van Wereldpaviljoen zijn al goed opgewarmd. De Ghana-zaal zit vol bij de Tijdreizigers: saxofonist en klarinettist Nard Reijnders, toetsenist Edwin Schimscheimer en Widdershoven. Muziek verbindt en muziek vertelt verhalen. Deze avond vertellen de verhalen over vrede en de afwezigheid daarvan.

Vrede, niet alleen als geen oorlog, maar ook als toestand waarin we elkaar wél een plek onder de zon gunnen, waarin we kunnen zijn wie we zijn en waarin arbeid mensen in hun waarde laat. Daarom de workingsong en drie liefdesliederen van Puccini, evenals Schuberts dromerige Serenade.

Maar dus ook aanklachten. Van Robert Long brengen de Tijdreizigers zijn aangrijpende Settela, over het meisje dat onder geschreeuw en gestamp van laarzen wordt afgevoerd naar Auschwitz. Via de bootvluchteling uit Vietnam voert het lied ons naar de uitzettingen vandaag van zogenaamde illegalen, terug naar hun land van verschrikking en armoe: hoe lang nog? Naast het podium groot de foto van een overvolle rubberboot op de Middellandse Zee: hoe lang nog? Maar mag er ook licht zijn? Ja dat mag, met onder meer het lied Oorlog van Toon Hermans. Soms vallen de mensen de mensen aan/ Ze verliezen en masse hun verstand/ Steden verbranden en schepen vergaan/ ’t Is oorlog, staat in de krant/ Alleen de kind’ren springen touwtje/ Springen touwtje op ’t plein/ Alleen de kind’ren springen touwtje/ Omdat kind’ren kind’ren zijn.

Er is hoop. Onder aanvoering van drie gedreven muzikanten. Nergens beter was dit concert op zijn plaats dan in dit Wereldpaviljoen.

Kees Verbeek, Venlo.

Tijdreizigers in het Wereldpaviljoen